top of page

Baharı Beklerken - Birinci Perde - Birinci Bölüm

Yazarın fotoğrafı: T.T.
T.T.
6 Eki
2 dakikada okunur

Güncelleme tarihi: 7 Eki


İlk Sahne


( Bahar bankta tek başına otururken, Kemal elinde tren bileti ile gelir ve o bilet ile Bahar’ın gözlerini kapatır)

 

Kemal: Al bakalım biletini, hem de pencere yanı. Eee önünde uzun bir yol olacak, biraz canın sıkılabilir ama istediğinde dışarıyı seyredebilirsin.


Bahar: (Somurtarak) Evet, epeyce uzun bir yol. Kesinlikle dışarıyı seyretmek iyi gelecektir.


Kemal: Hadi ama somurtma lütfen. Biliyorsun sıradan bir yolculuk değil bu.


Bahar: Biliyorum, umuda yolculuk. Yine de … (Tedirgin bir ses tonuyla)


Kemal: (Avuçlarını Bahar’ın yanaklarına doğru uzatır) Şşşş. Daha önce konuşmuştuk bunu Bahar. Bu yeni tedavi yöntemi ile hastalıktan sonsuza dek kurtulabilirsin. Bir daha o soğuk hastane odaları, ismini bilmediğimiz anlamsız ilaçlar, sürekli etrafında dolaşan beyaz önlüklü doktorlar… Hiçbirine, hem de hiçbirine ihtiyacın kalmayabilir. Korku yok, umutsuzluk yok, pes etmek asla yok. Yarınlarına sıkı sıkı sarılacağına dair, şimdi söz ver bana.


Bahar: Haklısın, özür dilerim. Söz veriyorum umutsuzluk yok. Sanırım senden uzakta olacağımı bilmek, beni böyle konuşturuyor.


Kemal: (Gülümser) Benden uzakta olmak mı? Böyle bir şey mümkün olabilir mi? Aklına her gelmemi istediğinde işte tam burada hissedebilirsin beni. (Kalbini işaret eder Bahar’ın)


Bahar: O zaman sonsuza dek benimlesin demektir.


Kemal: Bu bir dilek mi yoksa?


Bahar: (Gülümser) Dilek olmanın da ötesinde.


Kemal: Bu arada Sömestr başlar başlamaz ben de gelmiş olurum yanına. Belki de birlikte döneriz, kim bilir? (Gülümser)


Bahar: (Heyecanla) Sahiden birlikte dönebilir miyiz?


Kemal: Bunun bir yolunu biliyorum sanırım. Eğer içindeki umut ışığının sönmesine bir an olsun izin vermezsen, neden olmasın?


Bahar: (Telaşlı bir ses tonuyla ve iki eliyle başını tutar) Ahhh! Begonyalar, begonyalarım. Nasıl da aklımdan çıkmışlar.


Kemal: Sakin ol bakalım. Meraklanma ben ilgilenirim onlarla. (Gülümser)


Bahar: (Çocuksu bir tavırla) Ne yapayım, biliyorsun çok seviyorum onları.


Kemal: Peki bu sevgi sadece begonyalar için mi?


Bahar: Elbette, başka ne için olabilir ki?


Kemal: Tabi, ben de öyle düşünmüştüm.


Bahar: Çok tuhaf.


Kemal: Nedir tuhaf olan?


Bahar: Onlar da her zaman seni kıskanırlar.(Gözlerinin içine bakar, Kemal’in yanağına dokunur tek eliyle ve gülümser)


(Bir süre sessiz kalırlar)


Kemal: Çocukluğumuzdan beri ilk defa mesafeler girecek aramıza bu sende de tuhaf bir his yaratmıyor mu?


Bahar: İlk defa mı?


Kemal: Ne o, senin bilip de benim bilmediğim bir şey mi var?


Bahar: Hay Allah, hatırlamıyorsun gerçekten?


Kemal: Hadi ama Kemal, benimle alay mı ediyorsun?


Bahar: (Gülümser) Hani İstanbul’a teyzenin yanına seni  gönderecekleri zamandan bahsediyorum. (Kahkaha atar) Evden kaçıp, not bırakmıştın. Sahi ne yazıyordu o notta.


Kemal: İstemediğim bir şeye mecbur ettiğiniz için evi terk ediyorum. Beni sakın aramayın çok uzaklarda olacağım. Başımın çaresine bakabilirim, elveda.


Bahar: Ya sorma öyle olmuştu değil mi? Bir saat içinde bulmuşlardı seni, muhtarın tarlasının yanındaki derme çatma kulübede. Anlaşılan pek uzağa gidememişsin.


Kemal: Bahar.(Kısık sesle)


Bahar: Tamam tamam.


Kemal: Hem başarısız olduğumu da kim söylemiş. Sonuçta İstanbul’a gitmeyip burada kaldım. Amaç bu değil miydi zaten?


Bahar: İyi ki gitmedin ve iyi ki burada benim yanımda kaldın.


Birinci Bölüm Sonu


Yorumlar

5 üzerinden 0 yıldız
Henüz hiç puanlama yok

Puanlama ekleyin
bottom of page