top of page

Dünyanın Çivisi

Yazarın fotoğrafı: T.T.
T.T.
7 Eki
2 dakikada okunur

Neresinden başlasak, hangi birinden dert yansak… Gün aşırı değişen gündeme ayak uyduramayan, neye üzüleceğini şaşırmış, biri bitmeden ötekinin başladığı organize bir kötülük sarmalının içinde hapsolduk insanlık olarak. Yeni güne her uyandığımızda akıllarda beliren ilk soru: “Acaba bugün ne oldu ya da ne olacak?”


Psikopat, sosyopat, nevropat kavramları yerleşti toplumun diline fakat istemsizce.


Kadınlarımızı ve çocuklarımızı kaybediyoruz, polisimiz ve askerimiz şehit oluyor, sokak hayvanları telef ediliyor, ormanlarımız yakılıp yok ediliyor…


Hep bir kayıp söz konusu. Her canlı, her varlık, her yaşam olgusu tehlikede.


İnsanlık, kayıp aranıyor!


Günler geçtikçe, zaman ilerledikçe yozlaşmanın envai çeşidinin iliklerimize kadar işlediği; her toplumsal olayda parçalara bölünüp taraflara ayrıldığımız, birlik ve beraberliğin esamesinin okunmadığı, kutuplaşmanın had safhalara ulaştığı, hâl böyle olunca yaraların sarılamadığı, karşıt görüşlerin havada uçuştuğu, kavga gürültünün sonlanmadığı bir çağda yaşamak kalıyor geriye.


Hadi eleştirelim.


Eleştirelim ama neyi?


“Millî sınırlar içinde vatan bir bütündür.” Peki ya bu vatan sınırları içindeki millet?


İnanılmaz bir kopuş, haddinden fazla bir kutuplaşma söz konusu. Eleştirmek yerine, hep birlikte bunu nasıl sonlandırabileceğimize odaklanmak gerekli. Siyasilerin iki dudağının arasından çıkan nefret söylemlerini kanun olarak algılayan ya da sırf karşıt bir yapıyı benimsemiş olduğu için (farklı bir parti, farklı bir yöre, farklı bir mezhep, farklı bir takım tutan vb.) “Eğriye eğri, doğruya doğru.” diyecek kadar dürüst olamayan bir düşünce tarzıyla mücadele etmemiz gerekiyor.


“Kim haklı, kim haksız?” davasına giriştik hep birlikte.


Ama nerede?


Sosyal mecranın dipsiz kuyularında. Kimi zaman asılsız bilgilerle, kimi zaman o anı belgelendirmeyen ama sanki öyleymiş gibi servis edilen birkaç paçavra niteliğindeki fotoğrafla, belgeyle ya da söylemle suyu bulandırdık hep birlikte. Kimi zaman kandırıldık, kimi zaman da sinirlerimize hâkim olamayıp iki kelime de biz sıraladık.


Yine birlik olamadık…


“86 milyon sahada tek yürek, Haydi Türkiye’m!” sloganlarıyla ekranlarda dönen ve tribünlere kulak dolgunluğu olan herkesin hangi konudan bahsedeceğimi anladığını düşünüyorum. Birlik ve beraberliğin yoğun yaşandığı yegâne kavramlardan birinin sadece futbol olması trajikomik bir mesele aslında.


Peki ya bir miyiz?


Ya da beraber?


Kazansak ya da kaybetsek dahi söz konusu millî takım, mevzu millî bir mesele olmasına rağmen 90. dakikanın bitiş düdüğü ile birlikte işin rengi değişiveriyor aniden. Herkes, üzerindeki millî takım formasının altındaki kendi tuttuğu takımın formasını geçiriveriyor üzerine, dakika sektirmeden. O, golü atamadı; bu, topu tutamadı… Ve kaçınılmaz son: Yine bölünüyoruz, yine kavga gürültü, yine yeniden…


Sözün kısası, ne sevinçler birleştirebiliyor bizi ne de hüzünler…


Nereye kadar?


Bu gidişat çok kötü, efendim…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yorumlar

5 üzerinden 0 yıldız
Henüz hiç puanlama yok

Puanlama ekleyin
bottom of page