İş Hayatında Selvi Boylu Al Yazmalı Olmak

Selvi Boylum Al Yazmalım...
1977 yapımı kült bir Atıf Yılmaz filmi. Başrollerinde Türk sinemasının gönüllerde taht kurmuş isimleri; Türkan Şoray, Kadir İnanır, Ahmet Mekin ve daha nice emektarlar… Film, Cengiz Aytmatov’un aynı adlı eserinden yola çıkılarak beyaz perdeye uyarlanmış.
Asya’nın yıllar evveline dayanan, hafızalarda yer edinmiş, eski jenerasyonun kulağına muhakkak çalınan o meşhur repliği:
“Sevgi neydi?
Sevgi iyilikti, dostluktu.
Sevgi emekti…”
(Bu kısım kitabın orijinalinde yer almayıp senaryoya sonradan dâhil edilmiştir.)
Yıl olmuş fi tarihi…
Sevgi parantezinde (iyilik, dostluk, emek) formülünü iş hayatına uyarlayacak olursak şöyle bir sonuç çıkıyor:
İyilikten sapmadığınız durumlarda, iş hayatında size kazandırdığı dostluklar neticesinde emek harcayarak güzel yerlere gelebilirsiniz. Aslında formülü uygulayabildiğinizde, amacına hizmet eden bu sonuç gayet tatmin edici duruyor. Peki, bu formülü çarpanlarına ayırırsak nasıl bir senaryo ile karşılaşırdık? Bir de bunu irdeleyelim.
“İyilik daima kazanır.” kavramı, iş hayatında kendimce klişeden öteye gidemeyecek kadar ütopik bir düşünce tarzı. Kötü niyetli düşünmeyi benimsemiş insanların etrafta kol gezdiği; durakta otobüs beklerken, markette alışveriş yaparken, yolda yürürken, bankta otururken her an, her koşulda onlarla karşılaşabileceğimiz gibi çalışma yaşantımız boyunca, sektör fark etmeksizin, nefeslerinin ensemizde olduğunu bilmeyenimiz yoktur herhâlde.
Peki, neyi paylaşamıyoruz aslında?
Unvan mı? Koltuk sevdası mı? Ego sonucu hâkimiyet kurma dürtüsü mü? Ayrıcalıklar dünyası mı? Yoksa “Ben tek, siz hepiniz.” mantığı mı?
İyilik kumaşını birlikte dokuyamadığınızda, kuramadığınız dostluklar iş yaşantısında büyük çekişmelere sahne olacak kaotik bir yapılanmanın habercisi oluyor ne yazık ki! İdare ve sevk mekanizması, yerini nabza göre şerbet verme veyahut yüze gülümseyip arkadan kuyu kazma faaliyetlerine bırakıveriyor birdenbire.
Ee, ne oldu şimdi?
İşi gücü bırakıp “Nasıl olur da bir açık yakalarım?” peşine düşen zihniyetlerin yalan yanlış saçmalıkları ile ortalığın toza dumana bürünmesiyle beraber, çok sesli bir müzik korosu gibi her kafadan bir ses…
Fakat ahenk yok, ahenk!
Sesi yüksek çıkanın bir diğerini bastırıp bertaraf ettiği, “sessiz azınlık” statüsündeki iyi düşünenlerin bir köşede avazlarının çıktığı kadar sustuğu ve aslında kazanan ya da kaybedenin asla tescillenemeyeceği tuhaf bir olay örgüsü.
İyilik kumaşının birlikte dokunamamasından kaynaklı, kurulamayan gerçek dostluklardan mütevellit emeklerin arka planda kaldığı; aslında severek, büyük bir aşkla yapılmasına rağmen sabahları işe gitmek için her uyandığınızda ayaklarınızın geri geri gitmesine kadar evrilen, domino etkisi yaratan bu nahoş süreç, nihayetinde kaçarak uzaklaşmanızla son buluyor.
Şimdi soruyorum sizlere:
İş hayatınızda “Sevgi” neydi?



Yorumlar