Nazım

Nazım, Deniz’in arkasından seslenir:
Nazım: Deniz Hanım, Deniz Hanım! (Telaşla)
Deniz: Sakın dur orada! (Ürkerek)
Nazım: Lütfen sakin olun.
Deniz: Ama sen, o gün eve gelen adamsın!
Nazım: Evet, oyum. Ama mevzu düşündüğünüz gibi değil. Ben kötü biri değilim, vallahi değilim. Bakın, bakın! Nâzım Hikmet gördünüz mü? Kötü olan birisi cebinde Nâzım Hikmet taşır mı hiç? Taşımaz.
Böyle bir sahneye denk geldim geçenlerde tesadüfi. Bir insanın, masumiyetini; korkulacak kadar kötü biri olmadığının ispatını Nâzım’ın kitabını taşımasına dayandırması…
Ne kadar da kıymetli, bir o kadar da çaresiz; ama sonuna kadar özgüvenli.
Cebimde Nâzım Hikmet’in kitabı yok.
Ama içimde, Piraye’ye olan hislerinden var.
Özdemir Asaf’ın dizelerini taşımıyorum.
Ama papatyaları sevdiğini biliyorum.
Attilâ İlhan’ın Kallavi Sokağı değil burası.
Ama Kumbahçe Mahallesi.
Kafka’nın mektupları bende değil.
Ama yokluğun, Milena’nınkine eş değer.
Herkesin ortak özlemleri, benzer hisleri, tekil yalnızlıkları…



Yorumlar