Vakit Çok Geç Olmadan

Zaman hızla akıp gidiyor.
Sence de öyle değil mi?
Takvim yaprakları bir bir eksiliyor.
Mevsimler geçiyor, herkesin mevsimi farklı; sonbahar, kış, ilkbahar, yaz…
Çevremizdeki insanlar değişiyor, her bir silüet kendi benliğini bir diğerinin yerine bırakıyor, yerli yersiz.
Sokaktaki kediler büyüdüler; daha dün gibi yumuk yumuk patileri, fakat ürkek değil artık eskisi kadar gözleri.
Bitkiler kurudu, çiçekler soldu, meraklanma baharda açacak yenileri.
Aklına gelecek her şey yenik düşüyor zamana, değişiveriyor, yitip gidiyor bir anda…
Bir tek sana geçmedi merakım bunca zaman sonra.
Bilmiyorum sana dair olanı biteni.
Uhde değil bendeki, sensizliğin hissettirdikleri.
Hani diyorum bazen, çıkabilsem karşına; söyleyebilsem daha önce yazdıklarımı, sonrasında yazacaklarımı ve şu anda yazmakta olduklarımı.
Anlatabilsem içimde birikenleri,
Desem ki: "Terk etmiyor sensizlik, bitmiyor bu sessizlik."
Düşünsene, yaşanamayan her bir anın, yaşandığında bana ne kadar iyi gelebileceğini.
Düşünsene dediysem, önce hissetmek gerek usul usul.
Apar topar beceremez insan;
Bak, yine ihtiyaç duyduk o melun zamana.
Belki de olmayacak ve asla yaşanmayacak,
Ama yine de güzel düşler yeşerecek sensiz bozkırların ortasında,
Gönüller bir olmasa da ferman da dinlemeyecek asla.
Yine yazarım sana…
Vakit çok geç olmadan…
Sağlıcakla.



Yorumlar