top of page

Minik Pati

Yazarın fotoğrafı: T.T.
T.T.
18 Eki
3 dakikada okunur

Güncelleme tarihi: 20 Eki



Sevgili …. ,


Birinci Gün


Akşamüstü dönerken, birkaç gündür duyduğum kedi sesine denk geldim yine. Yavru bir kedi olduğu, sesinden ve acı çığlıklarından belli ediyordu kendini. Karanlıkta şöyle sağa sola bir bakındım, sonra sesin nereden geldiğini anlamaya çalıştım. Annesi yanında olsa hem karnı tok olurdu hem de böyle yapayalnız, avazı çıktığı kadar acı acı bağırmazdı diye düşündüm. Kurumuş otların arasında, duvara dayalı bir mazgal parçasının arkasına gizlenmiş hâlde buldum onu. İçgüdüsü gereği gardını aldı bana karşı, savunmaya geçti hemen. Minicikti; hava yağmurlu ve soğuktu. Onu orada bırakamazdım elbette.

İltihaptan kuruyan bir gözü kapanmak üzereydi. Sıcak bir bezle gözlerini temizledim önce, iki gözüyle etrafını kavrayabilsin diye. Sonra biraz su ve mama vermeye çalıştım. Ürkekti ve çok korkuyordu. Daha fazla zorlamadan odanın birkaç yerine mama ve su koyup onu serbest bıraktım.


Yalpalaya yalpalaya, minicik patileriyle hemen ilk karanlık bulduğu yere, kendisini korumaya alacak şekilde komodinin altına saklandı. Acı acı bağırması devam etti ve ortaya çıkmadı asla. Işıkları kapatıp kendi hâline bıraktım bir süre.


Konuşamıyordu ama bir şeyler anlatmaya meyilliydi.O sabah pek uyuyamadık ikimiz de. Acı bağırışları, sabaha kadar devam etti; yorgunluktan bitkin düşüp uyuya kaldığı anlar dışında.


İkinci Gün


Sabah kalktığımda etrafa bakındım ama göremedim. Bu kez de yatağın altına gizlenmişti. Ses çıkarmadan kendi hâline bıraktım.Gün içerisinde uğrayıp ne durumda olduğunu kontrol ettim ara ara. Ufak ufak bir şeyler yemeye başlamıştı belli ki. Bu iyi bir haberdi. Akşam döndüğümde yine yatağın altında olduğunu fark ettim. Bir elimle yatağı kaldırıp diğer elimle onu tutmaya çalıştım. Birkaç denemenin ardından nihayet yakalayabilmiştim. Biraz bağ kurması ve ürkekliğini atması için yatağın üzerinde onunla ilgilendim.


Bana hâlâ güvenmediği, hırçın hareketlerinden ve huzursuzluğundan belliydi. Oysa ne kadar haklıydı; çünkü ona göre ben yabancıydım, tıpkı sana olduğum gibi.


O akşam hep onunla ilgilendim. İştahı açılmıştı ve yatağın üzerinde birlikte oyunlar oynadık. Ben uykuya daldıkça oramı buramı çekiştirdi durdu sabaha kadar. Bana alışmış görünüyordu; ürkekliğinden eser kalmamıştı.


Üçüncü Gün


Artık karanlık, kuytu köşelere saklanmadı asla. Ortalardaydı ya da yatağın üzerinde, yastıkların arasında. Ara ara kontrol ettim yine; ya uyurken buldum ya da sağa sola koştururken. O akşamı da ona ayırdım hep. Daha sıkı fıkı olmuştuk artık. Göğsümde uyuyakalmıştı; bir görseydin keşke. Artık tüm ürkekliğini bir kenara bırakmış, yanı başımdan ayrılmıyordu hiç. O gece yine birlikte uyuduk, uyandık. Ben uyandıkça minik burnunu sevdim, o uyandıkça saçlarımla oynadı.


Dördüncü Gün


Günün sabahında birlikte uyandık yine. Artık merdiven basamaklarını tırmanıyor, oradan oraya meraklı gözlerle ve keşfetme içgüdüsüyle koşturup duruyordu. Yemesi düzene girdi ve tüm güvensizliği yerle bir oldu. Ona her dokunduğumda mırıl mırıl bir ses geliyor. Evet, sen de biliyorsun bu mırıltının sebebini.


Annesinden kopmuş, zifiri karanlığın içinde bir başına, her şeyden habersiz, dünyaya yeni gelmiş yavru bir kedinin ürkekliğini ortadan kaldırmak ve güvenilebilecek bir liman olduğumu kanıtlamak için 4 gün yetti de arttı bile.


Onunla uyudum, uyandım. Gözlerini iyileştirdim, karnını doyurdum, üşümesin diye üzerini örttüm, sürekli merak edip kontrol ettim, onu öpüp kokladım…


4 gün boyunca emek verdim, çabaladım ve biliyor musun, hiç üşenmedim.


Sana da yabancıyım.


Kimim? Neyim? Hiçbir fikrin yok.


Aklından geçenleri asla bilmiyorum, en ufak bir yorum yapamıyorum, fikir yürütemiyorum… Tüm yetilerim kaybolmuş gibi adeta.


Bildiğim şeyler, bilmediklerime kıyasla samanlıkta iğne.


Seni tanımak için, kendimi sana tanıtmak için; kuru otların arasında, mazgalın ardında bir başına saklanırken bulmama gerek yok, biliyorum.


Ben seni yağmurlu bir günün akşamında, karanlık bir gecenin şafağında, bulutların göz gözü görmediği bir sabahın aydınlığında da bulurum.


Ne yazsam, ne söylesem nafile.


Tek ihtiyacım olan; iki dudağının arasından çıkacak bir söz, anlamlı bir bakış, belki de bir işaret.


Ufacık bir fırsatın bir hayale dönüşebileceğini, bir hayalin nelere kadir olacağını asla bilmeyiz.


Bu arada merak etme, yavru kedi çok iyi durumda.


Ben de idare ediyorum ama çokca seniz...


Son Yazılar

Hepsini Gör

Yorumlar

5 üzerinden 0 yıldız
Henüz hiç puanlama yok

Puanlama ekleyin
bottom of page