Hazine

Günaydın ….,
Pek keyifli geçmeyen, nahoş bir günün ardından yine sana sığınıyor özlemlerim. Bugüne kırgınım, zihnimi meşgul ettiği için. Her şeye, herkese sitem içinde sabahı akşam ettim. Bir sana ilişmedi canımın sıkkınlığı, tadımın olmayışı. Çünkü varlığını anımsamak, tebessümün en nadide portresi gibi. Gökkuşağı misali; her renkten, her tondan…
Sen bilmezsin ama öyle tarifsiz bir his ki bu, yan yana gelsek belki ben bile inandıramam seni. Mübalağa etmiyorum; hakikatin ta kendisi.
Aklıma geldikçe, ara sıra, bazen de sıklıkla, bir şeylerin eksik olduğu gerçeği çıkıveriyor karşıma.
Gülüşün dışında renklerim eksik mesela. Nereye baksam her şey siyah beyaz; gölge misali, ne olduğu belli belirsiz birer karartı gibi. Sesini duysam gün aşırı, kulaklarımın pası silinircesine… Hangi şarkının nakaratındaki ezgi tutabilir ki yerini? Belki eşdeğer, bir annenin bebeğine söylediği ninninin ezgisi. Tıpkı seninki gibi; öyle masum, öyle candan.
Bakışlarına sayfa sayfa romanlar yazmalı. Nereden başlamalı, hangi durakta son bulmalı? Hani diyorum, baktığın yerler çiçek açsa… Dallarından sarksa morsalkımlar, rengârenk. Bahar gelse gönlümün dört mevsimine; bir daha hiç gitmemecesine, bitmemecesine.
Peki ya varlığına ne demeli? Karun’un hazinesi tutmaz yerini. Dünyaları verseler, değişir miyim saçının telini?
Bir ben bilirim içimdeki seni, sana olan özlemimi. Kimseye lüzum yok senden gayri.
Her şeyi istiyorum da bir tek “gel” diyemiyorum sana.
Vardır bir bildiğin.
İşte öyle.
Sağlıcakla.



Yorumlar