Her Kaçış Bir Aldanış

Kimden kaçıyoruz ya da neden?
Kaçmak için geçerli bir sebebimiz varmışçasına buna inanmak, bunu inandırmak; kendi kendimize yaratmış olduğumuz bir sanrıdan ibaret aslında.
Gerçeklerle yüzleşmek şöyle dursun, “Hadi, bana eyvallah.” deyip hasıraltı ediyoruz olanı biteni. Sonuç mu?
Sonuç; her şeyin yolunda olduğuna inanan ve bunu, tepeden tırnağa her bir uzvuna inandıran “biz”...
Güçsüz hissettiğimiz için mi böyleyiz, yoksa uzatmayıp kısa yoldan kabullenmek mi doğamızda olan? Söylesenize, sizce neden böyleyiz?
Zamanında, düşüncesizce geride bıraktığımız her ne varsa, gün gelip de dikilince karşımıza, nur topu gibi “keşkelerimiz” oluyordu hiç ummadığımız bir anda. Evet, hiç hesapta yoklardı ve sanki hiç olmayacaklardı... Olay mahallinden hızla uzaklaşırken arkamıza bakma gereği duymazdık hâliyle. Çünkü geçmişin peşimizden sürüklendiği gerçeğini, kendimize hatırlatmayı akıl etmek istemezdik asla.
Minik bir kar tanesiyken başlayan bu macera, kocaman bir kartopuna dönüşmüş oluveriyordu bir anda.
Bu kez kaçış yok galiba.
Ve ta ta ta...
Bizi yutmak için işte şimdi tam arkamızda.
“Bir çuval incir nasıl berbat edilir?” konulu kısa bir film, ürperen zihnimizde o anda canlanıyor, fısıltı tadında; hani şu, üzerine gitmek yerine terk-i diyar etmeyi seçtiğimiz her ne varsa.
Uyuşan vücudumuz, buz kesiliveriyor “keşkeler” yankılandığında. İş işten geçmesini bırakın; iş, işi çoktan geçmiş aslında. Ve ahlar vahlar bir yana, onca zaman sonra yenik düşen yorgun kaçışınız bir yana...
Son olarak, “The End” kıvamında bir yazı beliriveriyor gözlerinizi kapattığınızda.
Tebrikler, kaçamadınız aslında...



Yorumlar